Gelişimsel Korku
Yaşa uygun olabilir, zamanla azalabilir ve çocuğun günlük yaşamını belirgin biçimde bozmaz.
Hayvan, iğne, kan, yükseklik, kapalı alan, gök gürültüsü veya başka bir durum karşısındaki yoğun korku çocuğun okulunu, sağlık bakımını veya günlük yaşamını kısıtlıyorsa değerlendirme yararlı olabilir.
Uzm. Dr. Emine Taşyürek, korkunun çocuğun gelişim dönemine uygunluğunu, kaçınma ve işlev kaybını değerlendirerek yaşa uygun bilişsel davranışçı yaklaşım ve kademeli maruz bırakma planlar.

Belirli bir nesne veya durum karşısında ortaya çıkan, tehlikeyle orantısız ve kaçınmaya yol açan yoğun korkudur.
Her korku fobi değildir. Çocuklukta karanlık, yabancılar veya hayvanlarla ilgili geçici korkular görülebilir. Fobide korku kalıcıdır, karşılaşma neredeyse her seferinde yoğun tepki doğurur ve yaşamı belirgin biçimde sınırlar.
Küçük çocuklar korkunun aşırı olduğunu anlatamayabilir; ağlama, donakalma, öfke nöbeti, ebeveyne yapışma veya kaçınma görülebilir. Tanıda gelişim düzeyi, süre, sıkıntı ve işlev kaybı birlikte değerlendirilir.
Yaşa uygun olabilir, zamanla azalabilir ve çocuğun günlük yaşamını belirgin biçimde bozmaz.
Korku tehditle orantısızdır; karşılaşma veya karşılaşma düşüncesi yoğun tepki ve kaçınma doğurur.
Okula gitme, sağlık hizmeti alma, uyku, seyahat, aile etkinlikleri veya sosyal yaşam kısıtlanabilir.
Köpek, kedi, böcek, kuş veya başka hayvanlarla karşılaşma korkusu.
Kan alma, enjeksiyon, diş tedavisi veya yaralanma. Bazı çocuklarda bayılma eğilimi görülebilir.
Fırtına, gök gürültüsü, su, karanlık veya yükseklik korkusu.
Uçak, asansör, tünel, kapalı alan veya toplu taşıma gibi belirli durumlar.
Kusma, yutma veya boğulma korkusu bazen beslenmeyi ve okula devamı etkileyebilir.
Kostümlü karakter, yüksek ses, belirli nesne veya tıbbi ortam gibi kişiye özgü korkular.
Çarpıntı, titreme, terleme, baş dönmesi, mide bulantısı, nefesin hızlanması veya bayılma hissi.
Yoğun korku, felaket beklentisi, kontrolü kaybetme düşüncesi ve uyaranı sürekli izleme.
Kaçma, donakalma, ağlama, ebeveyne yapışma, güvence isteme ve korkulan durumu tamamen önleme.
Yeni, şiddetli veya açıklanamayan fiziksel belirtiler yalnızca kaygıya bağlanmamalı; gerektiğinde çocuk sağlığı değerlendirmesi yapılmalıdır.
Tetikleyici, başlangıç, şiddet, kaçınma ve günlük yaşama etkisi çocuk ve aileyle ele alınır.
Korkunun yaşa uygunluğu ve zaman içindeki seyri değerlendirilir.
Panik, sosyal kaygı, OKB, travma, ayrılık kaygısı, otizm, duyusal hassasiyet ve fiziksel durumlar gözden geçirilir.
Hedefler, maruz bırakma basamakları, aile desteği ve okul/sağlık kurumu iş birliği planlanır.
Çocuk bedenin alarm sistemini, kaçınmanın kısa vadeli rahatlatıcı ancak sürdürücü etkisini öğrenir.
Korkulan uyaranla temas çocukla birlikte hazırlanan basamaklarda, güvenli ve tekrarlı biçimde ilerler.
Felaket beklentileri, dikkat odağı ve güvenlik davranışları yaşa uygun yöntemlerle ele alınır.
Ebeveyn ve terapist sakin yaklaşımı gösterir; çocuğun cesur ve esnek adımları desteklenir.
Bayılma eğiliminde gevşeme yerine uygulamalı kas germe gibi özel teknikler klinik rehberlikle öğretilebilir.
Özgül fobinin rutin birinci basamak tedavisi değildir; eşlik eden durumlar ve özel koşullar çocuk psikiyatristince değerlendirilir.
“Bunda korkacak ne var?” yerine duyguyu kabul edin ve birlikte küçük bir adım belirleyin.
Hazırlıksız ve yoğun karşılaştırma güveni zedeleyebilir; çalışma kademeli olmalıdır.
Her korkulan durumdan tamamen uzaklaştırmak kısa vadede rahatlatıp fobiyi sürdürebilir.
Sürekli “hiçbir şey olmayacak” demek yerine çocuğun başa çıkma becerisine güvenmesini destekleyin.
Küçük yaklaşma denemelerini ve kaygıya rağmen devam edebilmesini fark edin.
Ebeveynin panik veya aşırı koruyucu tepkisi çocuğun tehdidi daha büyük algılamasına katkıda bulunabilir.
Korku çocuğunuzun okulunu, sağlık bakımını, uykusunu veya aile yaşamını etkiliyorsa Ankara Beştepe’de görüşme planlayabilirsiniz.
